من روز خويش را

 

با افتاب روي تو،

 

كز مشرق خيا ل دميده ست

 

اغاز مي كنم.

 

من با تو مي نويسم و مي خوانم

 

من با تو راه مي روم و حرف مي زنم

 

وز شوق اين محال:

                          _كه دستم به دست توست!_

من جاي راه رفتن،

                          پرواز مي كنم!

 

ان لحظه ها كه مات

در انزواي خويش

يا در ميان جمع

خاموش مي نشينم:

موسيقي نگاه تو را گوش مي كنم.

گاهي ميان مردم،در ازدحام شهر

غير از تو هر چه هست فراموش مي كنم.

 

 

             گويند اين و ان به هم _اهسته_:

                                                     _هان و هان!

 

ديوانه را ببينيد!

بيخود چو كودكان

لبخند مي زند!

با خود چگونه گرم سخن گفتن است؟! _اه،

 

     من دور ازين ملامت بيگاه،

                                       همچنان،

سرمست،

         در فضاي پريخانه هاي راز

شاد از شكوه طالع و بخت موافقم.

اخر،چگونه بانگ برارم كه:_عاقلان!

ديوانه نيستم،

              

              به خدا سخت عاشقم!

                        

                                                                                   فریدون  مشیری


 

نوشته شده توسط بنفشه در ساعت موضوع | لینک ثابت